เคยไหมครับ... กินของธรรมดาโดยไม่ได้คาดหวัง ไม่คิดว่าจะอร่อย แถมตอนนั้นไม่ได้หิวเลยแม้แต่นิดเดียว แค่อยากกินให้มันหมด ๆ ไป แต่กลับอร่อยถูกใจเฉยเลย!
เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนผมไปเชียงใหม่ครับ ทางรีสอร์ทที่คุยงานกันไว้ ส่งรถมารับผมที่สนามบิน ตอนนั้นบ่ายกว่า ๆ แล้ว ตั้งแต่เช้าผมเพิ่งกินแซนด์วิชชิ้นเล็ก ๆ ไปชิ้นเดียว เลยขอให้คนขับช่วยหาที่แวะหน่อย ระหว่างทาง
เขาก็แวะให้ที่ 'กาดเจดีย์แม่ครัว' อ.สันทราย ตลาดนี้ใหญ่และคึกคักมากครับ มีทุกอย่างตั้งแต่ของพื้นบ้านยันเสื้อผ้า เดินสนุก เพลินจนลืมเวลา ... จนพี่คนขับเขามาตาม ... สรุปว่าผมได้ขนมไทยเป็นข้าวเหนียวมา 2-3 ห่อ, ลำไย 1 กิโล, และอะไรอีกก็ไม่รู้ยิบย่อยจำไม่ได้ (ของแม่ลิงกับลูกลิง) แล้วก็หมี่ผัดห่อเล็ก ๆ 10 บาท 1 ห่อ
พอมาถึงรีสอร์ทที่แม่แตง ปรากฏว่าเขาเตรียมอาหารไว้ให้ (อ้า ... ตายละ -○-") เป็นข้าวหมูกระเทียมกับแกงจืดผักรวม ดูธรรมดาแต่อร่อยมาก เพราะที่นี่เขาขึ้นชื่อเรื่องอาหารออร์แกนิค ที่ปรุงรสแบบธรรมชาติ ... ผมกินจนอิ่มแปล้ แล้วก็เข้าห้องพัก เตรียมตัวเริ่มทำงาน วันรุ่งขึ้น
เพราะฉะนั้น ของที่ซื้อมาจากตลาดก็กลายเป็นภาระ (หัวเราะ) ... พอพักจนหายเหนื่อยแล้ว ผมก็ค่อยๆ เลือกดูว่าอะไรพอเก็บได้บ้าง อะไรไม่ควร แล้วก็ทยอยจัดการไปทีละอย่างสองอย่าง จนมาถึงหมี่ผัดห่อนั้น ตอนแรกกะจะชิมแค่นิดเดียว ถ้าไม่อร่อยหรือเสียก็จะทำใจทิ้งไป ... แต่พอกินคำแรกก็ต้องเอามือถือมาถ่ายรูปเก็บไว้เลย คำที่ 2 "คุ้น ๆ เหมือนเคยกินที่ไหนนะ" คำที่ 3 "นี่จะไม่ใส่หมูมาให้หน่อยเหรอ แต่มันก็นัวดี" คำที่ 4, 5 และคำต่อ ๆ ไป สุดท้ายก็กินหมดไม่รู้ตัว
อาจจะเป็นเพราะมันน้อยหรือบังเอิญรสชาติถูกปาก ก็ไม่รู้ ... แต่ถ้าลองวิเคราะห์ดู อาจเป็นเพราะในช่วงเวลาที่เรากำลังมีความสุขกับสิ่งที่ได้รับ ร่างกายมันก็คงอยากจะซึมซับและเก็บทุกอย่างไว้เป็นความทรงจำที่สวยงามละมั้ง?
